PROMIENIOWANIE I WARUNKI W POLSCE
Słońce to podstawowe, niewyczerpalne i czyste źródło energii odnawialnej. W postaci promieniowania słonecznego do zewnętrznej warstwy atmosfery dociera energia o wartości natężenia 1.368 kW/m2. Jest to tzw. stała słoneczna. Podczas przechodzenia przez atmosferę, promieniowanie to jest osłabiane na skutek odbicia, rozproszenia i absorpcji na cząsteczkach gazów i pyłów.
Ta część promieniowania, która dociera bez przeszkód do powierzchni ziemi jest nazywana "promieniowaniem bezpośrednim". Natomiast część, która jest odbita oraz absorbowana, a później emitowana przez cząsteczki gazów i pyłów, dochodząc do powierzchni ziemi w sposób nieuporządkowany, nazywana jest "promieniowaniem rozproszonym". Suma promieniowania bezpośredniego i rozproszonego docierająca do ziemi to tzw. całkowite promieniowanie słoneczne – G [Wh/m2].
W naszych szerokościach geograficznych wartość energii całkowitego promieniowania słonecznego wynosi od 900 kWh/m2 do 1200 kWh/m2 na rok. Według normy przyjmuje się 1000 kWh/m2 na rok ± 10%. Natężenie promieniowania w poszczególnych częściach Polski jest różne. Waha się ono w zakresie 900 – 1200 kWh/m2. Największe natężenie promieniowania jest osiągane w miesiącach od kwietnia do września.
Choć nasłonecznienie w Polsce nie jest tak duże jak w krajach południowych, jest zupełnie wystarczające, aby móc w sposób efektywny wykorzystywać kolektory słoneczne.
W Niemczech, charakteryzujących się podobnymi warunkami nasłonecznienia, rozwiązania takie cieszą się niezwykłą popularnością i są powszechnie stosowane (prawie 40% wszystkich kolektorów instalowanych w całej UE instaluje się właśnie w tym kraju). Dobrze zaprojektowana i zamontowana instalacja powinna w polskich warunkach pokryć ok.60% rocznego zapotrzebowania na ciepło do przygotowania ciepłej wody użytkowej i tym samym o tyle obniżyć związane z tym koszty.
Najbardziej uprzywilejowanym rejonem Polski pod względem natężenia promieniowania słonecznego (pow. 1 048 kWh/m2/rok) jest południowa część województwa lubelskiego, obejmująca większe części dawnych województw: chełmskiego i zamojskiego. Centralna część Polski, obejmująca ok. 50% powierzchni, uzyskuje natężenie promieniowania ok. 1 022–1 048 kWh/m2/rok, południowa zaś, wschodnia i północna część Polski otrzymuje natężenie promieniowania ok. 1 000 kWh/m2/rok i mniej.
Najmniejszy w skali roku dopływ energii słonecznej obserwuje się w rejonie wysoko uprzemysłowionym (Śląsk) oraz w obszarze granicznym trzech państw: Czech, Niemiec i Polski, a ponadto w rejonie północnym Polski, obejmującym pas wybrzeża z wyjątkiem samego Wybrzeża Zachodniego. Różnice te nie są jednak aż tak znaczące i bez popełniania większego błędu można przy zgrubnych szacunkach przyjmować średnią wartość dla całej Polski wynoszącą 990 kWh/m2 +-10%.
Wyraźne jest natomiast zróżnicowanie natężenia promieniowania w ciągu roku. W półroczu letnim otrzymujemy aż 77%, a w samym tylko sezonie letnim aż 43% całorocznego promieniowania słonecznego.
źrodło: www.slonecznedni.pl
